Poznaj florę i faunę Opolszczyzny

Niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie (Arrhenatherionnelatioris)
Siedliska powstałe na żyznych glebach o umiarkowanej wilgotności. Są bogatymi florystycznie zbiorowiskami rozwijającymi się na niżu lub niższych położeniach w górach. Powstały w wyniku wycięcia lasów liściastych i zagospodarowania tych terenów jako łąki kośne. Koszone są zwykle dwa razy w roku oraz umiarkowanie nawożone. Najczęściej występują poza dolinami rzecznymi. Nieraz spotyka się je w dolinach, ale wówczas porastają gleby odwadniane lub znajdują się poza zasięgiem wylewów rzeki. Porastają żyzne, świeże gleby brunatne lub mady o odczynie zasadowym lub słabo kwaśnym. Łąki świeże w dolinach rzek mogą porastać gleby organiczne. W Polsce, wśród niżowych i górskich łąk, wyróżnia się cztery zasadnicze podtypy siedliska różniące się od siebie składem florystycznym oraz rozmieszczeniem. Występują wśród nich dwa zbiorowiska górskie i dwa notowane na niżu i niższych położeniach górskich.

Obuwik pospolity (Cypripedium calceolus)
Gatunek rośliny z rodziny storczykowatych. Występuje w Azji i w Europie. Jego zasięg obejmuje rozległy obszar od zachodniej i środkowej Europy poprzez Syberię do Korei. Główne centrum występowania znajduje się w Europie, z czego w Polsce znajduje się jedna z większych europejskich populacji. Do tej pory stwierdzono jego występowanie w Polsce na około 250 stanowiskach. Obuwik pospolity osiąga maksymalną wysokość do około 60 cm. Jego okazałe kwiaty są brązowe lub brunatnoczerwone z żółtą warżką, pojawiają się zazwyczaj pojedynczo na łodydze kwiatowej, rzadziej po dwa lub trzy. Spotyka się go przeważnie na glebach wapiennych, próchnicznych w cienistych zaroślach i lasach. Zagrożeniem dla populacji obuwika jest pozyskiwanie roślin ze stanowisk naturalnych do upraw, zrywanie kwiatów i niszczenie siedlisk. Czerwona lista roślin i grzybów Polski określa ten gatunek jako narażony na wyginięcie.

Orlik pospolity (Aquilegia vulgaris)
Gatunek rośliny z rodziny jaskrowatych. Jest krótkowieczną, stosunkowo wysoką byliną, która może dorastać nawet do 100 cm wysokości, najczęściej jednak jej wysokość nie przekracza 60 cm. Charakteryzuje się wzniesionym pokrojem i karbowanymi, wydłużonymi liśćmi na długich ogonkach zebranymi w rozety. Są one złożone, podwójnie trójdzielne i posiadają szarawy nalot. Roślina kwitnie od maja do lipca. Kwiaty orlików osadzone na długich ogonkach mają hakowato zagięte ostrogi. W naturze najczęściej występują gatunki kwitnące na fioletowo. Owocem jest mieszek. Na stanowiskach naturalnych występuje w Afryce Północnej i Europie, w tym także w Polsce. Chętnie zasiedla tereny górskie. Gatunek posiada bardzo wiele odmian ozdobnych, wśród których szczególnie wyróżnia się grupa odmian. W naszym kraju orlik pospolity jest objęty ochroną gatunkową – głównym zagrożeniem jest przenoszenie roślin do ogródków.

Ortolan, trznadel ortolan (Emberiza hortulana)
Gatunek małego ptaka wędrownego z rodziny trznadli. Długość ciała 15-16 cm, masa ciała około 25 g. Samiec w szacie godowej ma popielatooliwkową głowę z żółtymi wąsami i gardłem. Spód ciała rdzawobrązowawy. Wierzch brązowy z brunatnymi smugami na grzbiecie. Samica podobna, ale bardziej stonowana w barwach. W Europie gniazduje niemal na całym kontynencie, z wyjątkiem Wysp Brytyjskich oraz północnych części Skandynawii i Rosji. W zachodniej Europie występuje wyspowo, nie na całym obszarze. Ptaki przybywają z zimowisk pod koniec kwietnia lub na początku maja, odlatują w sierpniu. Sezon lęgowy rozpoczyna się na początku maja. Gniazdo umieszczone jest na ziemi pośród gęstej roślinności; buduje je samica. Przy gnieździe ptaki są bardzo płochliwe. Młode pozostają w gnieździe przez blisko dwa tygodnie. Ortolan wyprowadza jeden lub dwa lęgi w sezonie. Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.