W poszukiwaniu Karla Schinkla

Karl Friedrich Schinkel był jednym z najwybitniejszych architektów początku XIX wieku. Już jako młody chłopiec zainteresował się sztuką. W wieku 17 lat postanowił zostać architektem i udał się na nauki do znanego wówczas Fryderyka Gilly, który zafascynował młodego Schinkla swoimi szkicami. Później odbywał dalekie podróże do Włoch, Francji i Austrii, skąd powrócił zafascynowany sztuką antyczną. Ze względu na brak zleceń zaczął malować i pracować jako scenarzysta w teatrze. W swoich późniejszych pracach łączy styl klasycystyczny z gotyckim. Po krótkim czasie staje się prekursorem dla całego następnego pokolenia architektów i zakłada tak zwaną Schinkelschule. 

Stworzył swój charakterystyczny styl arkadowy – Rundbogenstil oraz przyczynił się do rozkwitu neogotyku. Spod jego ręki wyszły liczne projekty pałaców, kościołów, budynków użyteczności publicznej i pomników. Stworzył wzorcowy projekt dla budownictwa kościelnego epoki – Normalkiche Schinkels. Projektował budowle na terenie zarówno całych Niemiec, Polski, Rosji i Czech.

Na liście miejsc, gdzie można podziwiać dzieła tego artysty, znajduje się powiat opolski. Karl Schinkel opracował m.in. projekt nowego kościoła ewangelickiego pw. Jana Chrzciciela w Ozimku. Wykonał go dla wspólnoty ewangelickiej miasta, związanej z zakładami hutniczymi. Architekt zaprojektował niewielką świątynię salową, z prezbiterium, zamkniętym półkolistą absydą, bez wieży, z fasadą ozdobioną portalem i rozetą.

W 1819 roku położono kamień węgielny pod budowę kościoła. Świątynię ukończono w 1821 roku. W latach 40. XIX wieku rozbudowano ją, dodając wieżę. Schinkel zaprojektował również wyposażenie kościoła. We wnętrzu znalazło się wiele elementów wystroju, w tym empora, wykonanych z żeliwa i odlanych w miejscowej hucie. Wyposażenie kościoła zostało zniszczone przez pożar w 1988 roku. Do dziś zachowała się balustrada chóru oraz obramienia okien.

Karl Friedrich Schinkel swój architektoniczny ślad odcisnął też w kościele w Kurzniach. Z zebranych informacji wynika, że nadał mu ostateczny kształt. Świątynia sięga swoimi dziejami średniowiecza. W latach 1534-1945 była ewangelickim kościołem parafialnym. Na początku XIX wieku znajdował się on w katastrofalnym stanie. W 1811 roku zapadła decyzja o przeprowadzeniu prac remontowych. Wykonanie projektu zlecono Karlowi F. Schinklowi. Jego wizja zakładała stworzenie klasycystycznej świątyni w formie rotundy, nawiązującej do budowli epoki fryderycjańskiej. We wnętrzu miały się znaleźć empory obiegające całe wnętrze, ambona oraz zlokalizowany centralnie ołtarz. Całość miała być zwieńczona lekką, podwójną kopułą z latarnią. Projekt ten nie został zrealizowany. Ostatecznie zdecydowano się na koncepcję innego architekta, ale ze zmianami zaproponowanymi przez Schinkla. Powstał nieduży kościół salowy, utrzymany w tradycji śląskiego ewangelickiego kościoła kaznodziejskiego. Proste wnętrze zostało wyposażone w ołtarz ambonowy i zdobione polichromią empory. Bryłę budynku wzmacniają dwie niższe przybudówki, mieszczące kruchtę ze schodami na emporę oraz zakrystię. Całość wieńczy wysoki dach z centralnie umieszczoną niewielką dzwonnicą. Znajduje się w niej dzwon z 1532 roku. Elewacja łączy harmonijnie elementy klasycyzmu i stylu schinklowskiego.

Wnętrze kościoła zmodernizowano pod koniec XIX wieku. Po 1945 roku przystosowano je do potrzeb kultu katolickiego. Późniejsze lata przyniosły kolejne zmiany w wystroju wnętrza kościoła, związane m.in. z okresem posoborowym.

Również w kościele rzymskokatolickim pw. Św. Michała Archanioła w Starych Siołkowicach można podziwiać ślady działalności architekta. Historia świątyni sięga XVI wieku. W tych czasach kościół był wykonany z drewna. Na początku XIX wieku w miejscowości doszło do wielkiego pożaru. Odbudowę kościoła przeprowadzono w latach 1825-1830. Nie są znane plany architektoniczne świątyni ani ich autor. Jednak wszystko wskazuje na to, że wpływ na nie miał Karl Schinkel. Budowla reprezentuje wiele cech jego architektonicznego stylu. Prace budowlane przeprowadził Ernst Samuel Friebel.

W latach 1933-1934 kościół został przebudowany i rozbudowany, ale z zachowaniem cech stylowych dotychczasowej budowli. Zachowała się część wyposażenia wnętrza z ołtarzami i amboną.  Do naszych czasów przetrwał też oryginalny projekt szafy organów dla kościoła w Starych Siołkowicach. Rysunek powstał około 1826 roku. Instrument wykonał w 1828 roku organmistrz Johann Höpke z Oleśnicy. Później organy przebudowywano. Z schinklowskiego projektu zachowała się dolna część szafy organowej z charakterystycznym reliefem. Motyw ten pojawił się we wzornikach dla artystów i rzemieślników wydawanych przez Karla F. Schinkla.

W XX wieku kilkukrotnie zmieniał się wygląd wnętrza kościoła w Starych Siołkowicach. Po przebudowie z lat 1933-1934 zachowano większość dawnego wyposażenia, ale w uproszczonych formach. W latach 60. XX wieku przeprowadzono modernizację w duchu posoborowym. Usunięto dotychczasowe ołtarze i zastąpiono je polichromiami ściennymi. Od 2012 roku prowadzone były prace rekonstrukcyjne, aby przywrócić dawny charakter wnętrza. Zrekonstruowano ołtarze i ambonę z zastosowaniem zachowanych oryginalnych elementów. Wykonano nawiązujące do dawnych dekoracje kasetonowego stropu oraz prospektu organowego.