Implanty zębowe i metoda all on 4 jako odpowiedź na braki w uzębieniu

Implanty stomatologiczne jako odbudowa naturalnej anatomii jamy ustnej

Wszczep śródkostny to niewielki element przypominający kształtem śrubę, wykonany z biokompatybilnego tytanu. Pełni funkcję sztucznego korzenia, który po wprowadzeniu do kości szczęki lub żuchwy zrasta się z tkanką kostną w procesie osteointegracji. Średnica takiego wszczepu mieści się zwykle w zakresie 3–6 mm, a długość od 6 do 21 mm, dzięki czemu dobiera się go indywidualnie do warunków anatomicznych pacjenta. Na wgojonym wszczepie osadza się następnie odbudowę protetyczną odwzorowującą kształt, kolor i funkcję utraconego zęba naturalnego. Implant zęba znajduje zastosowanie w wielu sytuacjach klinicznych. Może uzupełniać pojedynczy ubytek, wypełniać większe luki w uzębieniu, służyć jako filar dla mostu protetycznego, a także stabilizować protezę u osób z całkowitym bezzębiem. Tak szeroki zakres możliwości sprawia, że implantologia stała się jedną z najszybciej rozwijających się gałęzi stomatologii. Decyzja o wszczepieniu zawsze poprzedzona jest szczegółową diagnostyką obrazową, w tym tomografią komputerową 3D, która pozwala precyzyjnie ocenić ilość i jakość tkanki kostnej oraz zaplanować pozycję wszczepu względem zatok szczękowych, nerwów i sąsiednich zębów.

Doświadczony stomatolog w Krakowie prowadzący leczenie implantologiczne ocenia również ogólny stan zdrowia pacjenta. Cukrzyca, osteoporoza, choroby układu krążenia czy stanu zapalne dziąseł wymagają dodatkowych konsultacji i niekiedy wcześniejszego leczenia. Głównym przeciwwskazaniem do wszczepienia pozostaje niewłaściwa higiena jamy ustnej, ponieważ to ona w największym stopniu wpływa na długoterminowe utrzymanie wszczepu w kości. Proces leczenia implantologicznego dzieli się na kilka etapów. Po wprowadzeniu wszczepu w znieczuleniu miejscowym następuje faza gojenia trwająca od 2 do 3 miesięcy w żuchwie oraz od 4 do 6 miesięcy w szczęce. Po potwierdzeniu prawidłowej integracji z kością montuje się śrubę gojącą formującą dziąsło, a następnie przystępuje do prac protetycznych. W przypadkach niedoboru tkanki kostnej stosuje się procedury regeneracyjne, takie jak augmentacja czy podniesienie dna zatoki szczękowej, co pozwala przygotować podłoże nawet u osób z zaawansowanym zanikiem wyrostka zębodołowego. Tak prowadzone postępowanie minimalizuje też dalszą utratę kości, która zachodzi naturalnie w miejscu usuniętego zęba.

Protokół all on 4 jako rozwiązanie dla pacjentów z bezzębiem lub rozległymi brakami

Pacjenci, u których doszło do utraty większości lub wszystkich zębów w jednym łuku, stają przed wyborem pomiędzy protezą ruchomą a odbudową opartą na wszczepach. Tradycyjna proteza całkowita, choć dostępna i niedroga, wiąże się z ograniczonym komfortem użytkowania, koniecznością wyciągania na noc oraz postępującym zanikiem kości pod jej podstawą. Implanty all on 4 powstały jako odpowiedź na te ograniczenia. Cały łuk zębowy odbudowywany jest na zaledwie czterech wszczepach śródkostnych, z których dwa przednie wprowadzane są pionowo, a dwa boczne pod kątem. Pochylone ustawienie tylnych wszczepów ma istotne znaczenie biomechaniczne i anatomiczne. Pozwala wykorzystać partie kości o większej gęstości, zlokalizowane w przednich odcinkach szczęki i żuchwy. Ominięcie zatok szczękowych oraz nerwu zębodołowego dolnego umożliwia przeprowadzenie zabiegu nawet u osób z zaawansowanym zanikiem wyrostka, co w wielu przypadkach pozwala uniknąć rozbudowanych procedur regeneracji kości i skrócić cały okres leczenia. Protokół przewiduje, że tego samego dnia, w którym wszczepiane są implanty, pacjent otrzymuje tymczasowy most protetyczny pełniący funkcje żucia i estetyki. Wstępny wycisk pobierany jest bezpośrednio po zabiegu chirurgicznym, a praca przygotowywana jest w laboratorium w ciągu kilku godzin. Sam zabieg trwa zwykle od dwóch do czterech godzin i często wykonywany jest w sedacji dożylnej, podnoszącej komfort pacjenta i ułatwiającej pracę zespołu medycznego. Ostateczna konstrukcja protetyczna, wykonana z ceramiki, porcelany na podbudowie metalowej lub kompozytu, zakładana jest po pełnym wgojeniu implantów, czyli zwykle od 3 do 6 miesięcy później.

Kwalifikacja do tego rodzaju leczenia wymaga rozszerzonej diagnostyki. Oprócz tomografii komputerowej i badania jamy ustnej wykonuje się badania krwi obejmujące morfologię, poziom glukozy, cholesterolu, hormonów tarczycy oraz stężenia witamin B12, D i C, a także wapnia, magnezu i żelaza. Pozwala to wykluczyć stany zapalne i niedobory, które mogłyby wpłynąć na proces osteointegracji. Do przeciwwskazań zaliczają się m.in. niekontrolowana cukrzyca, zaburzenia krzepnięcia, stan po radioterapii, czynne uzależnienia oraz przyjmowanie kortykosteroidów. Po ustabilizowaniu schorzenia pod kontrolą lekarza prowadzącego zabieg często staje się możliwy. Po założeniu mostu ostatecznego rozpoczyna się etap kontroli i pielęgnacji. Pacjent zgłasza się na wizyty kontrolne w dniu zabiegu, po 10 dniach, a następnie po 2, 4 i 6 miesiącach. Codzienna higiena obejmuje szczotkowanie pracy protetycznej szczoteczkami dostosowanymi do prac na wszczepach oraz stosowanie irygatora. Tak prowadzona opieka pozwala utrzymać efekt na długie lata, a pacjent odzyskuje funkcję żucia i mowy oraz wsparcie tkanek miękkich twarzy, które ulega osłabieniu przy długotrwałym bezzębiu. Klinika Stomatologia Cichoń stosuje ten protokół jako część szerszej oferty leczenia braków zębowych, dostosowując plan postępowania do indywidualnej sytuacji każdej osoby zgłaszającej się na konsultację.