Z historii piernika
Robi się go z mieszaniny mąki pszennej i żytniej, mleka, jajek, cukru, miodu, przyprawia cynamonem, imbirem, a czasem także goździkami, kardamonem, gałką muszkatołową, anyżem i lawendą. Należy do najstarszych ciast. Wywodzi się z tzw. miodowników wielkich, czyli dużych bochnów chleba robionych na miodzie. Charakteryzuje się specyficznym, słodkim smakiem i aromatem korzennym, niespotykanym w innych ciastach.
Historia piernika zaczyna się już w starożytności, ale pierwsza wzmianka o nim pojawia się na przełomie XV i XVI wieku. Nazwa ciastka pochodzi od staropolskiego słowa „pierny”, czyli pieprzny, bo odnosi się do intensywnych przypraw zawartych w cieście. Dawniej był symbolem majętności i luksusu, gdyż jadło się go tylko w zamożnych domach.
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu istniał w Polsce zawód piernikarza, czyli rzemieślnika produkującego pierniki. Przed wojną na ziemiach polskich było kilka ośrodków miejskich wytwarzających ozdobne, kolorowe pierniki. W południowej Polsce najbardziej znane były warsztaty w Żywcu, Wadowicach, Starym Sączu, Tarnowie, Rzeszowie i Jarosławiu.
Uwaga! To tylko fragment artykułu. Zanim skomentujesz przeczytaj całość w aktualnym wydaniu Tygodnika Ziemi Opolskiej z 22 grudnia - e-wydanie dostępne tutaj.
![](<figure class="image"><a href="https://eprasa.pl/news/tygodnik-ziemi-opolskiej?fbclid=IwAR31__9-H1COAlYYn3vwEBbi5J_SXHQe4nioMezh3EwtzP_Mi53sUazKL-k" target="_blank"><img src="https://static2.tygodnikziemiopolskiej.info/data/wysiwig/Ewydanie_autopromocja/e-tzo.png"></a></figure>)
Napisz komentarz
Komentarze