Historyczny cud, który zmienił świat

Jednym z najbardziej wymownych dowodów na zmartwychwstanie jest fakt pustego grobu. Wszystkie cztery Ewangelie (Mt 28, Mk 16, Łk 24, J 20) zgodnie potwierdzają, że trzeciego dnia po ukrzyżowaniu grób Jezusa został znaleziony pusty. Co istotne, gdyby ciało Chrystusa nadal w nim spoczywało, władze żydowskie lub rzymskie mogłyby łatwo obalić naukę apostołów, wystawiając je na widok publiczny. Tymczasem nawet przeciwnicy chrześcijaństwa przyznawali, że grób jest pusty – tłumacząc to rzekomą kradzieżą ciała (Mt 28,11-15).  Św. Justyn Męczennik żyjący w II wieku, odnotował, że ta wersja była nadal powtarzana przez Żydów w jego czasach. Jednakże hipoteza o kradzieży jest mało prawdopodobna: straż rzymska pilnująca grobu ryzykowałaby surowe kary za niedopełnienie obowiązków, a przestraszeni uczniowie nie mieliby motywacji, by wykraść ciało i następnie oddać życie za kłamstwo.

Odważne świadectwo
Kluczowym argumentem za prawdziwością Zmartwychwstania są liczne relacje o spotkaniach z Jezusem po jego śmierci. Apostoł Paweł w 1. Liście do Koryntian (15,3-8) wymienia szereg świadków, w tym Piotra, Dwunastu, a nawet „więcej niż pięciuset braci równocześnie”. Co ważne, większość z tych osób była jeszcze żywa, gdy Paweł pisał swój list (ok. 55-57 r. n.e.), co oznacza, że ich świadectwo można było zweryfikować. Szczególnie znaczące jest nawrócenie św. Pawła, który jako prześladowca chrześcijan (Szaweł) stał się najgorliwszym głosicielem Ewangelii po spotkaniu zmartwychwstałego Chrystusa (Dz 9). Podobnie sceptyczny początkowo Tomasz uwierzył dopiero, gdy dotknął ran Jezusa (J 20,24-29).

Historia i apostołowie  
Nawet niechrześcijańscy historycy starożytni potwierdzają istnienie wiary w zmartwychwstałego Jezusa. Rzymski historyk Tacyt (ok. 116 r. n.e.) w „Rocznikach” wspomina o Chrystusie, który „za panowania Tyberiusza został skazany na śmierć przez prokuratora Poncjusza Piłata”, a następnie o rozprzestrzenianiu się „zgubnego zabobonu” (czyli chrześcijaństwa). Żydowski historyk Józef Flawiusz w „Dawnych dziejach Izraela” (ok. 93 r. n.e.) wzmiankuje, że Jezus „ukazał się im trzeciego dnia znów żywy”, co – nawet jeśli tekst mógł być później redagowany przez kopistów chrześcijańskich – potwierdza, że wiara w zmartwychwstanie istniała już w I wieku.

Dowodem na to mogą być też pisma Pliniusza Młodszego i Swetoniusza (rzymscy historycy i urzędnicy z przełomu I i II wieku n.e.). To właśnie oni w swoich dziełach pośrednio odnosili się do wczesnego chrześcijaństwa. Obaj też wskazywali, że chrześcijanie tamtych czasów czcili realną postać Chrystusa. Pliniusz Młodszy zwrócił dodatkowo uwagę, że chrześcijanie oddawali Jezusowi boską cześć, co jest spójne z wiarą w jego zmartwychwstanie. 

Uwaga! To tylko fragment artykułu. Zanim skomentujesz przeczytaj całość w aktualnym wydaniu Tygodnika Ziemi Opolskiej z 17 kwietnia - e-wydanie dostępne tutaj.