Szlakiem drewnianych kościołów (cz. 2)

Popielów
W tej miejscowości znajduje się drewniany kościół pw. św. Andrzeja. Popielów to wieś, o której pierwsze informacje pochodzą z 1286 roku. Była to wieś książęca, należąca do zamku opolskiego i znajdująca się przy szlaku wołowym. Jeśli chodzi o parafię, to funkcjonowała ona już w końcu XIII  w i na początku XIV wieku. Drewniany kościół zbudowano w 1654 roku. W wyniku zniszczeń wojny trzydziestoletniej i reorganizacji sieci parafialnej około połowy XVII wieku włączono go do parafii w Starych Siołkowicach. Od 1883 roku w Popielowie ponownie zaczęła funkcjonować niezależna parafia. Ze względu na wzrastającą liczbę parafian i konieczność budowy większego kościoła w 1887 roku drewniany kościół przeniesiono na cmentarz, a w jego miejscu w latach 1887-89 wzniesiono murowaną świątynię ku czci NMP Królowej Aniołów. Część wyposażenia drewnianego kościoła św. Andrzeja przeniesiono do nowego kościoła.

Kościół cmentarny stopniowo podupadał i po II wojnie światowej czyniono starania żeby go odbudować. W 1964 roku specjalna komisja z Warszawy i z województwa orzekła, że nie nadaje się do remontu. Chciano go rozebrać i ewentualne zdrowe belki przeznaczyć na renowację innego obiektu zabytkowego. Po tej decyzji parafianie z Popielowa sami postanowili go odbudować. Prace zakończono jesienią 2006 roku. Został poświęcony przez biskupa Alfonsa Nossola. 

Drewniany kościół składa się z zamkniętego trójbocznie prezbiterium, prostokątnej nawy i nadbudowanej nad nią sygnaturki. Chór muzyczny jest wsparty na ośmiu słupach, z XVIII lub XIX wieku. We wnętrzu znajduje się ołtarz główny z 2 poł. XVII wieku w stylu barokowym oraz ambona z XVII w. Zachowane pozostałości polichromii. Wokół kościoła znajduje się cmentarz z zabytkowymi rzeźbami św. Jana Nepomucena i kaplicą Ogrójca. 

Dobrzeń Wielki
Kościół pw. św. Rocha to drewniana świątynia z drugiej połowy XVII wieku z bogatym, jednorodnym stylistycznie wyposażeniem wnętrza. Kościół znajduje się na Szlaku Drewnianej Architektury Sakralnej. Do wnętrza kościoła prowadzą trzy wejścia. Historia jego powstania związana jest z epidemią dżumy. W obecnej lokalizacji kościoła znajdował się cmentarz, na którym chowano ofiary choroby. Nekropolia położona była poza ówczesnymi granicami wsi, przy skraju lasu należącego do pobliskiego klasztoru w Czarnowąsach. W 1658 roku na jego terenie powstał kościół odpustowy poświęcony św. Rochowi, patronowi chorych, strzegącego ludzi od zarazy.

Według zapisów powizytacyjnych znajdowały się w nim dwa ołtarze, poświęcone św. Rochowi i św. Jadwidze oraz kunsztownie zdobiona ambona. Kościół otoczony był już wtedy sobotami. Niedługo po budowie, pod koniec XVII wieku zaplanowano powiększenie kościoła. Przebudowa miała mieć miejsce w 1752 roku. Jednak ta informacja nie znajduje potwierdzenia w aktach kościoła. Na początku XX wieku wykonano nowe polichromie wnętrz, których autorem był malarz Paulus z Opola. Kolejne remonty miały miejsce w latach 1928, 1958, 1997-98, 2006. W 1910 roku cmentarz został otoczony ceglanym murem, w którym umieszczono stacje Drogi Krzyżowej. Przed wejściem do kościoła od 1913 roku stoi kamienna statua św. Rocha, dłuta kamieniarza Stehra, z napisem w języku polskim. Kościół należy do parafii św. Katarzyny Aleksandryjskiej w Dobrzeniu Wielkim, powstałej z wyłączenia z parafii w Czarnowąsach, zniesionej w 1325 roku i powołanej ponownie w 1810 roku.

Co roku w Dobrzeniu Wielkim odbywa się jedno z najważniejszych wydarzeń w tutejszym, lokalnym kalendarzu. Jest nim odpust św. Rocha. Dla mieszkańców to sakralne wydarzenie ma wyjątkowy charakter. Wynika to przede wszystkim z faktu, że sposób świętowania odpustu jest taki sam od wieków. Tradycją jest już procesja do zabytkowego drewnianego kościoła. Przychodzą tutaj również pielgrzymki z terenu Opolszczyzny. Poza tym odbywają się msze i nieszpory. Tradycja ta doczekała się też świeckiej obudowy. Są nią nieodzowne stragany oraz karuzele.

Radomierowice
Niezwykle ciekawy zabytek znajduje się w Radomierowicach. Aktualnie świątynia jest rzymskokatolickim kościołem filialnym pod wezwaniem św. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Pierwotnie była to świątynia ewangelicka. 

Wieś Radomierowice została założona w 1722 roku jako kolonia Pluemkenau podczas akcji osadniczej zainicjowanej przez króla pruskiego Fryderyka II. Osadnicy, w większości protestanci, przybyli głównie z landów niemieckich, Palatynatu i Hesji. Poza nadaniem im lokacyjnych praw i przywilejów, państwo ufundowało także kościół dla gminy ewangelickiej. Budową drewnianego kościoła w latach 1787-1788 kierował cieśla Petzer. Świątynię zaprojektował architekt Christian Isemer. Została ona poświęcona na początku lutego 1789 roku. W 1790 roku dobudowano wieżę. W 1860 roku w kościele przeprowadzono gruntowny remont. Po II wojnie światowej został on przejęty przez parafię katolicką. W latach 90. XX wieku naprawiono podupadającą wieżę. W 2000 – 2002 nastąpiła wymiana stolarki okiennej, a w 2013 roku odnowiono elewację.
Kościół jest zabytkiem o konstrukcji szkieletowej (szachulcowej). Podczas gdy mur pruski wypełniony jest cegłami, ściana szachulcowa ma gliniano – słomiane lub gliniano – trzcinowe wypełnienie. We wnętrzu zachowało się historyczne wyposażenie rokokowo-klasycystyczne z okresu budowy kościoła. 

Kolanowice
W tej miejscowości znajduje się kościół filialny pw. św. Barbary w Kolanowicach. Świątynia ma bardzo ciekawą historię. Pierwotnie kościół wzniesiono  w 1678 roku w Opolu. Był przyklasztorną świątynią zakonu bernardynów oo., znajdującą się w pobliżu dawnej bramy Bytomskiej. W 1811 roku został  sprzedany mieszkańcom Kolanowic, dokąd przeniesiono go po rozebraniu. Po odbudowie obiekt przeszedł ponowną konsekrację w grudniu 1812 roku. Około połowy XIX wieku do kościoła dobudowano murowaną kruchtę oraz wieżyczkę na sygnaturkę. W 1934 roku świątynia przeszła generalny remont. Prawdopodobnie z tego okresu pochodzą lisice,  wzmacniające ściany nawy od strony północnej i południowej. Pod tą nazwą kryją się wzmocnienia stosowane w budownictwie drewnianym. Dwa pionowe elementy zwane też kleszczami ściągnięte ze sobą śrubami, obejmujące z obu stron ścianę z bali lub sumików. Stosowane jest zazwyczaj jako wtórne wzmocnienie zabezpieczające starszą ścianę przed wyboczeniem. W 1978 roku wybudowano przykościelną dzwonnicę. 

Można tam podziwiać pozorne sklepienie kolebkowe w prezbiterium oraz bogato polichromowany strop belkowany w nawie. Wnętrze jest utrzymane w stylu barokowym z cechami ludowymi. Są tam m.in. trzy ołtarze barokowe z XVII-XVIII wieku., barokowa ambona z końca XVII wieku, konfesjonał z XVIII wieku, dwie ławy kolatorskie z XVIII wieku, obrazy z XVII wieku i rzeźby z XVIII wieku.