Z dziejów wsi Tarnów Opolski

Z historii wsi 
Na początku warto podkreślić, że badania archeologiczne i przypadkowe znaleziska są dowodem na to, że osadnictwo na tym terenie istniało już dużo wcześniej. Na początku drugiej połowy XIX wieku znaleziono  starożytne przedmioty kultu. Udało się ustalić, że w odległości od około 4 km od Tarnowa Opolskiego istniała osada. Odkryto też ślady trzech cmentarzysk, które założono na początku II wieku. Znaleziono tu aż 210 obiektów kultury przeworskiej i zaliczono je do wyjątkowych pod względem liczby. 
Pierwsze informacje o Tarnowie Opolskim pochodzą z 9 października 1293 roku. Wieś została ulokowana na prawie niemieckim. Książę opolski Bolesław I sprzedał niejakiemu Gumpertowi 40 łanów flamandzkich we wsi Tarnów. Prawdopodobnie był to Niemiec, który jako kolonista przybył z Frankonii nad Menem.

W 1783 roku w miejscowości znajdowała się katolicka szkoła. W Tarnowie Opolskim mieszkało 19 chłopów, 13 ogrodników i 16 chałupników. W 1829 roku we wsi było 95 domów. Około połowy XIX wieku we wsi działali: 1 rymarz, 4 rzeźników, bednarz, kołodziej, stolarz, 2 kowali, 5 krawców, 3 szewców a także murarze i wypalacze wapna. Na przestrzeni kolejnych lat miejscowość dynamicznie się rozwijała. Przybywało mieszkańców jak i zabudowań. W 1890 roku odnotowano 189 domostw zamieszkałych oraz 3 niezamieszkałych. W Tarnowie było 245 mieszkań, w których mieszkało 599 kobiet oraz 508 mężczyzn.

Z historii wapiennictwa 
Wypał wapna na tym terenie odbywał się już wcześniej. Prowadzenie takiej działalności gospodarczej  miało miejsce już w XVII wieku. W 1748 roku odnotowano wypał w wielkim piecu tarnowskim. Zawalił się on pod koniec XVIII wieku. W 1807 roku powstał pierwszy piec wapienny. Został założony przez Andrzeja Mathea. W 1845 roku było już 10 chłopskich pieców, rozpalanych kilkadziesiąt razy w roku. 

Ważnym wydarzeniem dla rozwoju miejscowości było przeprowadzenie linii kolejowej przez Tarnów Opolski. Stało się to w 1878 roku, a w 1893 roku tarnowski dworzec zyskał funkcję towarową. Rozpoczęto budowę nowoczesnych wapienników. W 1900 roku było ich już siedem. W okresie międzywojennym w Tarnowie działały dwa przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją wapna. Kolejne lata to bardzo intensywny i dynamiczny rozwój tej branży gospodarczej. 

Warto podkreślić, że nie tylko wapno budziło zainteresowanie przemysłowców. Podczas prac znajdowano też rudę żelazną. W 1770 roku do Tarnowa Opolskiego przyjechali niemieccy poszukiwacze. Wywieziono stąd bardzo duże ilości rudy żelaznej. Jednak w 1871 roku zrezygnowano z wydobycia. Być może wiązało się to z kosztami transportu urobku. Do Ozimka przewożono go furmankami, a nie koleją. 

Z historii oświaty
Pierwsze informacje o oświacie w Tarnowie Opolskim pochodzą z XVI wieku. Wynika z nich, że w miejscowości był nauczyciel. Jednak nie jest to równoznaczne z istnieniem szkoły. O szkole tarnowskiej jako budowli wzmiankuje się po raz pierwszy w 1687 roku. Budynek znajdował się obok kościoła. W placówce pracowało wielu nauczycieli. W 1765 roku uznano, że szkoła jest za mała i grozi zawaleniem. Remont przeprowadzono dopiero 30 lat później. 
W lutym 1816 roku zwrócono uwagę na złą lokalizację szkoły w Tarnowie, której okna wychodzą na gnojowisko i sąsiednie gospodarstwo. A to przeszkadzało w prowadzeniu zajęć. Postulowano też poszerzenie oraz podwyższenie izby szkolnej. Zgodzono się jedynie na kolejny remont szkoły. W 1818 roku zapadła decyzja o budowie nowej szkoły w ogrodzie Jakuba Wrzeciony oraz Józefa Zmudy. Inwestycja wiązała się z wydatkiem 1585 talarów. Szkoła posiadała dwie klasy.