Kościoły z duszą

Niezwykle ciekawy zabytek znajduje się w Radomierowicach. Aktualnie świątynia jest rzymskokatolickim kościołem filialnym pod wezwaniem św. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Pierwotnie była to świątynia ewangelicka. 

Wieś Radomierowice została założona w 1722 roku jako kolonia Pluemkenau podczas akcji osadniczej zainicjowanej przez króla pruskiego Fryderyka II. Osadnicy, w większości protestanci, przybyli głównie z landów niemieckich, Palatynatu i Hesji. Poza nadaniem im lokacyjnych praw i przywilejów, państwo ufundowało także kościół dla gminy ewangelickiej. Budową drewnianego kościoła w latach 1787-1788 kierował cieśla Petzer. Świątynię zaprojektował architekt Christian Isemer. Została ona poświęcona na początku lutego 1789 roku. W 1790 roku dobudowano wieżę. W 1860 roku w kościele przeprowadzono gruntowny remont. Po II wojnie światowej został on przejęty przez parafię katolicką. W latach 90. XX wieku naprawiono podupadającą wieżę. W 2000 – 2002 nastąpiła wymiana stolarki okiennej, a w 2013 roku odnowiono elewację.

Kościół jest zabytkiem o konstrukcji szkieletowej (szachulcowej). Podczas gdy mur pruski wypełniony jest cegłami, ściana szachulcowa ma gliniano – słomiane lub gliniano – trzcinowe wypełnienie. We wnętrzu zachowało się historyczne wyposażenie rokokowo-klasycystyczne z okresu budowy kościoła.

Warto też wybrać się do Bierdzan. Znajduje się tam drewniany kościół, który został wybudowany w 1711 roku. W tej świątyni na uwagę zasługują polichromie. Przez wiele lat były one ukryte pod zieloną farbą olejną. Pod koniec lat sześćdziesiątych XX wieku postanowiono odnowić niszczejącą świątynię. Okazało się, że pod farbą znaleziono polichromię z motywami roślinnymi, scenami z Biblii i iluzjonistycznie przedstawionym niebem na stropie. Jednak największe wrażenie robi bierdzańska śmierć. Legendy o niej krążyły wśród mieszkańców niewielkiej miejscowości od lat, jednak nikt z żyjących nie wiedział skąd się wzięły te podania. Przy bocznych drzwiach wejściowych na ścianie nawy znajduje się malunek śmierci, która przybyła po duszę umierającego mężczyzny. Symbolem przemijania staje się w tym przypadku klepsydra trzymana przez kościaną dłoń. Wydaje się także, że pomiędzy oboma postaciami dochodzi do jakiś pertraktacji, gdyż przed umierającym znajduje się pergaminowa księga, a w dłoni trzyma pióro. Śmierć jest głucha i ślepa, aby nie słyszeć jęków umierających i widzieć ich błagających spojrzeń. 

Prawdopodobnie bierdzańska śmierć została wykonana przez artystów z Krakowa. Nie była widoczna, ponieważ w XIX wieku w kościele doszło do pożaru. Po tym wydarzeniu zapadła decyzja, aby go pomalować. Jednak mieszkańcy wsi często używali zwrotu „wyglądasz jak bierdzańska śmierć”, czyli bardzo źle. Ciekawostkę dotyczącą kościoła w Bierdzanach stanowi też fakt, że w XVIII i XIX wieku ze świątyni korzystali katolicy oraz ewangelicy. Ustalono, że ołtarz będzie wspólny, ale podzielono się kaplicami. 

Jest to jeden z najbardziej charakterystycznych i zarazem cennych historycznie obiektów gminy Dąbrowa jest dzwonnica w Chróścinie. Gotycki obiekt pełni również funkcję bramy wejściowej na teren przykościelny oraz cmentarz. Stoi od strony południowej świątyni. Jej dolną część (dwie kondygnacje) wzniesiono z rudy darniowej na przełomie XV i XVI wieku. Wieża została odnowiona w XX wieku. Wykonano wtedy rekonstrukcję hełmu i schodów na górną kondygnację. Została wzniesiona na rzucie kwadratu. Obiekt został wpisany do rejestru województwa opolskiego w 1959 roku.

To najstarsza zachowana pamiątka długiej historii wioski, o której pierwsze wzmianki pochodzą aż z 1223 roku. Pierwszy kościół powstał tu najprawdopodobniej w XIV w., ale nie zachował się po nim żaden ślad, oprócz zbudowanej później dzwonnicy.

W Ligocie Turawskiej znajduje się kościół pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej, o którym uczą się studenci kierunków budowlanych. Wzniesiono go w 1936 roku, jego konsekracji dokonał 19 lipca 1936 roku, kardynał Adolf Bertram. Świątynia zbudowana została w formie prostej, murowanej bryły trójnawowej bazyliki. Nawiązuje do architektury romańskiej. Zdobi ją wysoka, kwadratowa wieża.

Wynika to z faktu, że został on wybudowany na bagnach i jego konstrukcja stoi na palach. Jeśli chodzi o kościół w Kotorzu Wielkim, który powstał pod koniec XVIII wieku, to miał on pecha od chwili, gdy oddano go do użytku. Od razu zaczął pękać z powodu źle wykonanych fundamentów. Trzeba go było skręcać śrubami. W latach 80.XX wieku naprawiono fundamenty, a następnie je wysuszono. Ankrowanie, a więc wzmacnianie konstrukcji przeszedł też kościół w Węgrach, który znajduje się w starorzeczu Małej Panwi.