Kapłaństwo droższe niż życie

Józef Cebula urodził się 23 marca 1902 roku w Malni jako syn Adriana i Rozalii. Już następnego dnia został ochrzczony w kościele parafialnym w Otmęcie. Rodzina dała mu wychowanie religijne. Swoją edukację rozpoczął w szkole podstawowej w Malni, a następnie uczył się w Seminarium Nauczycielskim w Opolu. Szkołę kończył z miernymi wynikami. Na świadectwie można znaleźć takie stopnie jak dostateczny, a nawet zdarzyła się ocena niedostateczna z religii. 

Życie błogosławionego wcale nie było usłane różami. Już od samego początku Józef Cebula był chorowitym dzieckiem. W 1918 roku zachorował na zapalenie opłucnej, co wiązało się z koniecznością przerwania edukacji. 6 stycznia 1919 roku młodzieniec przeszedł operację w szpitalu w Krapkowicach, po której odesłano go do domu jako nieuleczalnie chorego. Dopiero lekarz z Prószkowa zdołał uratować Józefa od śmierci. Później Józef kontynuował swoją edukację w nowo utworzonym oblackim gimnazjum w Lublińcu (1920). Już wtedy związał się na stałe ze zgromadzeniem oo. oblatów Maryi Niepokalanej.

Nowicjat Józefa rozpoczął się 14 sierpnia 1921 roku w Markowicach obok Inowrocławia. Rok później złożył pierwsze śluby. Swoją edukację teologiczno-filozoficzną kontynuował w Lublińcu, a także w Belgii, ponieważ w Polsce nie było jeszcze oblackiego seminarium duchownego. Wieczyste śluby zakonne złożył 15 sierpnia 1925, a święcenia kapłańskie przyjął 5 czerwca 1927 (w uroczystość Zesłania Ducha Świętego) z rąk biskupa Arkadiusza Lisieckiego. Prymicyjną mszę św. odprawił 13 czerwca 1927 w kościele parafialnym w Otmęcie.

Po święceniach kapłańskich o. Józef Cebula został skierowany do pracy w Lublińcu jako nauczyciel i wychowawca oraz spowiednik. W roku 1931 mianowano go przełożonym klasztoru w Lublińcu. Funkcję tę pełnił przez 6 lat. W roku 1936 wybrany został do pełnienia posługi przełożonego polskiej prowincji oblackiej. W 1937 r. mianowano go superiorem (przełożonym) klasztoru oraz mistrzem nowicjuszy w Markowicach. Niestety nieuchronnie zbliżał się czas II wojny światowej i okupacji niemieckiej. 

W pierwszych dniach wojny wśród lokalnej społeczności markowickiej panował wojenny popłoch i strach. Mim to ojcowie oblaci postanowili pozostać w domu. Spowiadali i sprawowali eucharystię. 13 września 1939 roku Niemcy zajęli wszystkie okoliczne wioski, a księża przymuszani byli do pracy w ogrodach i polach majątku niemieckiego burmistrza von Egana. Był to bezwzględny człowiek, który dopuszczał się wielu barbarzyńskich czynów. 7 grudnia 1939 wydał rozkaz, żeby następnego dnia, czyli w święto Niepokalanego Poczęcia NMP (są to uroczystości patronalne oblatów) zakonnicy zniszczyli wszystkie figury Matki Bożej znajdujące się w okolicznych kaplicach przydrożnych. Wtedy to ojciec Józef Cebula jako przełożony klasztoru zareagował krótkim stwierdzeniem: „Kto chce być oblatem, ten do rozbijania figur nie pójdzie”. 

Uwaga! To tylko fragment artykułu. Zanim skomentujesz przeczytaj całość w aktualnym wydaniu Tygodnika Ziemi Opolskiej z 6 kwietnia - e-wydanie dostępne tutaj.